پمپ های روغن گریز از مرکز عموماً توسط موتورهای الکتریکی هدایت می شوند و قبل از راه اندازی پمپ، بدنه پمپ و خط لوله مکش با مایع پر می شود. هنگامی که پروانه با سرعت بالا می چرخد، مایع بین تیغه ها را به سمت چرخش با هم سوق می دهد. به دلیل نیروی گریز از مرکز، مایع از مرکز پروانه به لبه بیرونی پروانه پرتاب می شود (سرعت جریان می تواند تا 15-25m/s افزایش یابد)، و انرژی جنبشی نیز بر این اساس افزایش می یابد. هنگامی که مایع وارد محفظه پمپ می شود، به دلیل انبساط تدریجی کانال جریان در محفظه پیچی شکل پمپ، سرعت جریان مایع به تدریج کاهش می یابد و بخشی از انرژی جنبشی به انرژی فشار ساکن تبدیل می شود، بنابراین مایع به بیرون جریان می یابد. در امتداد خروجی تخلیه با فشار بالاتر. در همان زمان، خلاء خاصی در مرکز پروانه به دلیل پرتاب مایع به بیرون ایجاد می شود و فشار Pa در سطح مایع بیشتر از فشار در مرکز پروانه است. بنابراین مایع موجود در خط لوله مکش تحت اختلاف فشار وارد پمپ می شود. پروانه به چرخش ادامه می دهد و مایع به طور مداوم به داخل مکیده و به بیرون فشرده می شود. با توجه به اینکه پمپ های روغن گریز از مرکز عمدتاً با اعمال نیروی گریز از مرکز می توانند مایعات را انتقال دهند، به آنها پمپ روغن گریز از مرکز می گویند. بنابراین، دلایل راه اندازی پمپ روغن گریز از مرکز پس از بستن شیر خروجی چیست؟
با توجه به اینکه سرعت روتور موتور الکتریکی در مرحله راه اندازی از کند به سریع افزایش می یابد و به مقدار نامی می رسد، جریان استاتور آن از زیاد به پایین کاهش می یابد و به جریان عادی می رسد. جریان راه اندازی یک موتور الکتریکی معمولاً می تواند به 4-7 برابر مقدار جریان کاری نامی برسد. برای اطمینان از عملکرد ایمن، باید سعی کنید موتور را در شرایط بار سبک راه اندازی کنید. پس از ورود به عملیات عادی، Botaibang بار را به مقدار نامی افزایش می دهد. هنگام راه اندازی پمپ، قدرت جریان حدود 1/3 تعیین می شود که می تواند از وقوع حداکثر جریان جلوگیری کند. بنابراین پمپ های روغن گریز از مرکز با دریچه های بسته راه اندازی می شوند. پس از تثبیت سرعت آماده به کار، شیر را برای مدت کوتاهی که ممکن است باز کنید، معمولاً بیش از 3-5 دقیقه نباشد، در غیر این صورت اصطکاک و گرمایش داخل پمپ باعث آسیب به اجزای پمپ می شود.